Opzet Stichting Vrienden MMZ gewijzigd

Veranderende omstandigheden

Veranderende omstandigheden

Sinds 1977 draagt de Stichting Vrienden MMZ bij om Medische Missiezusters waar ook ter wereld te steunen in hun werkzaamheden. Ook ver daarvoor waren familieleden, vrienden en andere betrokkenen actief om geld in te zamelen…

Lees verder>>

Het verhaal van Heiner uit Peru

Heiner is een jongen van 15 jaar die is geboren met een open rug, waaraan hij geopereerd werd.
Kort na zijn geboorte, verliet zijn vader het gezin, en hij leefde met zijn moeder tot zijn 7e. Toen de kosten voor de zorg steeds hoger werden bood één van de tantes van Heiner, Estella, aan om Heiner in huis te nemen. Estella is een goede vrouw en actief binnen de parochie.

Toen Estella Heiner in huis nam kon hij niet lezen of schrijven en had een leerprobleem. Toen ik hem ontmoette was hij erg verlegen en sprak nauwelijks. Heiner lag vaak in het ziekenhuis door infecties. Ondanks dat was hij een vrolijk kind en erg geduldig.

Door zijn innemende persoonlijkheid kon hij goed deelnemen bij de voorbereidingen voor de Eerste Communie in de parochie. De anderen behandelden hem goed en hij werd geaccepteerd binnen de groep. In die periode viel het me op dat hij de liedjes die hij leerde in de parochie kon onthouden en meezingen. Dit in tegenstelling tot de pogingen van zijn tante hem het een en ander te leren.
Een psycholoog bood aan hem te onderzoeken. En zij leerde hem erg veel, meer dan we ooit hadden verwacht.

Heiner groeide hard en werd te zwaar voor zijn tante voor de verzorging. De familie besloot dat Heiner beter bij zijn vader kon gaan wonen in een andere stad. Maar net in die periode zagen we kleine maar belangrijke stapjes vooruitgang bij de fysiotherapie en hij begon contact te maken met de andere kinderen. Ik was erg teleurgsteld dat we zijn revalidatieproces zouden onderbreken en besprak dit met zijn tante. Daarnaast was Heiner eerder een tijdje bij zijn vader geweest en Heiner was daar erg ongelukkig.
Toen Estrella zich realiseerde dat Heiner vooruitging, hij steeds meer onafhankelijk werd van de zorg van de familie en zich steeds beter kon bewegen in zijn rolstoel, stemde ze toe dat Heiner bij haar mocht blijven wonen.

In de tweede helft van 2010 startte de overheid met een taalproject in een gemeenschapcentrum in Bocanegro. Heiner wilde deelnemen aan de lessen hoewel het merendeel van de studenten volwassenen waren. Hij kreeg een opdrachtenboek en zo konden we hem helpen en zijn vorderingen volgen.

Eén keer per week komt hij naar fysiotherapie. Het is ons opgevallen dat hij spraakzamer is geworden en contact zoekt met kinderen die nog ernstiger gehandicapt zijn. Het is mooi om dat te zien.

Heiner is het laatste jaar zo hard gegroeid dat hij zijn rolstoel te klein was geworden. De organisatie United Hearts doneerde hem een andere rolstoel.

Tomasa, een leraar, bezoekt Heiner regelmatig een stimuleerde hem wat handwerk te maken om te verkopen en zo een klein inkomen te ontvangen. Hij had veel aanmoediging nodig maar uiteindelijk is het gelukt. Heiner neemt nu een keer per week deel aan een groep kinderen en ouders die handwerk maken.

Thuis heeft Heiner ook wat taken. Hij is helemaal geaccepteerd en deel van de familie van Estella.

Voor mij is Heiner een prachtig voorbeeld hoe therapie kinderen meer zelfstandig kan maken en dat maakt het leven voor Heiner en zijn familie gemakkelijker. Het laat ook zien hoeveel bereikt kan worden als families en gezinnen gebruik maken van de mogelijkheden die er geboden worden en deelnemen aan de gemeenschap.

We blijven actief, iedere dag weer, bij de begeleiding van Heiner en zijn familie.

Christianne Gadiot, MMZ