Opzet Stichting Vrienden MMZ gewijzigd

Veranderende omstandigheden

Veranderende omstandigheden

Sinds 1977 draagt de Stichting Vrienden MMZ bij om Medische Missiezusters waar ook ter wereld te steunen in hun werkzaamheden. Ook ver daarvoor waren familieleden, vrienden en andere betrokkenen actief om geld in te zamelen…

Lees verder>>

Groet uit Indonesië

Even een groet uit Indonesia.

De eerste workshop retraite is al voorbij. Een groep van 28 mensen: 27 vrouwen van een religieuze congregatie en een priester. Allemaal afkomstig van het Oosten van Indonesia: uit de binnenlanden en steden van Kalimantan, Flores, Timor en Irian Barat. Gemiddeld jong en nog zo dicht bij de Aarde…Ja, de vervreemding is er volop, “dank zij “de ontwikkeling en de moderne leefstijl die er meer en meer overal is.

zr. Elly Verrijt in Indonesië

Ik voel me zo bevoorrecht dat ik deze mensen mag ontmoeten, met hun verlangen, zorgen om de Aarde, hun vragen en hoop en hun mogelijkheden.  En hun diepe spiritualiteit want vandaaruit werken we samen. Over het algemeen zijn het goed opgeleide mensen die werken in plattelandsontwikkeling, gezondheidszorg, onderwijs en allerlei andere maatschappelijke instellingen en bewegingen. Of nog in opleiding. Ik heb me echt een zaaier gevoeld. Ze zullen hun inzichten, plannen en voornemens meenemen nu ze weer uitwaaieren over heel Oost-Indonesia en daar beginnen met de projecten en plannen die ze in deze dagen hebben gemaakt .En vooral na zich opnieuw te hebben toegewijd aan meer stilte en contemplatie als de basis voor dit alles.

De dag begon elke morgen met de meditatie bij het opkomen van de zon: dat is hier een echte belevenis, omdat je er letterlijk op kunt wachten. In een paar minuten is ze er weer in haar volle glorie. Het was voor deze mensen die toch dicht bij de natuur leven een geweldige ontdekking. Ze waren zo open, zo gevoelig voor de energie en de kracht van de Aarde en haar leven. Het was volle maan en elke avond gingen ze nog naar buiten, om de maan te groeten, zoals ik voorstelde. Ook dat was een belevenis voor hen. Zo vertrouwd en toch nieuw! Elke morgen deed ik met hun wat we al die jaren in De Gaarde deden: gronden en verbinden. Dat is altijd weer een succes hier…ze worden er zo door geraakt. Er was geen grote bloementuin, we stonden tussen de fruitbomen, de mais en de vele groenten in…Ze hebben een grote groentetuin ook voor productie om van te leven. Ik zag al een mooie perma cultuur tuin in mijn gedachten  en heb er over verteld. Ze waren één en al oor en snapten ook meteen waarover het ging. Nu  nog mensen vinden die het komende jaar in de training het perma cultuur concept gaan doorgeven. Het is nog niet bekend hier, tenzij zeer sporadisch. Wat een energie van de voedende Aarde die morgens.

De afsluiting van de week was bijzonder. De mensen uit Oost Indonesia zijn zo anders dan de Javanen. Ze zijn zoveel spontaner en kunnen nog echt spontaan zingen wat er in hun opkomt. Ze hebben iets van de Afrikaanse mensen. Na het meer serieuze gedeelte was het feest. Ik was erg ontroerd toen ze op een Florinese hun dankbaarheid uitten. Met dans en beweging, met liederen vol betekenis, over iets kleins dat groot wordt.. En het hield maar niet op, de uitingen van dankbaarheid; dat ik gekomen was om hen dit alles te vertellen en dat ze zo nu echt voor de Aarde kunnen zorgen. En ze trokken me een mooie geweven bloes/jas van daar aan.. Weefkunst leeft daar nog volop.( die toch wel wat krap is, al is het xxxl !) We zongen en dansten de oorspronkelijke dansen van Oost Indonesia en zongen mee.

Dan weet ik weer waarvoor ik het allemaal doe en toch iedere keer weer ga. Het maakt ook zoveel goed, voor al die keren dat er niet de tijd en de ruimte en de mensen zijn bijv. in Europa om zo bezig te zijn met de situatie van de Aarde en een hoopvolle duurzame toekomst, vanuit een diepe spiritualiteit. Het kan dus echt!

Kappen van bossen in Indonesië

Jakarta
En dan kom je weer in Jakarta, eerstens doe je er drie uur over ( 30 km.) De wegen zijn zo vol, allemaal brommers en hele gezinnen er op  naar school en werk. En je moet al om vijf uur in de morgen weg, anders lukt het helemaal al niet.. Ook op de tolweg, zes rijen dik is het aanschuiven.. Dan pas zie je hoe overbevolkt dit stukje aarde is. Je moet het zien, anders geloof je het niet. Enfin, nu nog twee dagen om wat weer klaar te zijn voor de volgende fase. Donderdag naar Bandung  voor de workshop in het leerproject voor kinderen. En een groep pastors daarna…ook weer zaaien en doorgeven. Dan naar Midden Java ook weer in de bergen, voor de rest van de programma’s. Eind september weer thuis hier in Jakarta en dan nog enkele dagen o.a. om projecten te bezoeken die begonnen zijn sinds de retraites/workshops in 2011. Ja, als ze het zien, dan beginnen ze ook en komt het er.

Begin oktober ben ik dan weer thuis in Nederland.

Dit project is door St. Vrienden gefinancierd. Klik hier voor meer informatie over zr. Elly Verrijt, het project en de website van zuster Elly Verrijt